7 niedziel Św. Józefa
Wśród najbardziej rozpowszechnionych nabożeństw do Św. Józefa znajduje się 7 niedziel uprzedzających jego święto.
PDF: 7 niedziel Św. Józefa (modlitewnik)
DOKUMENTY: 7 niedziel Św. Józefa (rozważania Carvajala)

Nabożeństwo i kult św. Józefa powstały i rozwinęły się spontanicznie sercu ludu chrześcijańskiego, który w osobie tego Świętego Patriarchy potrafił odkryć wzór pokory, pracowitości i wierności w pełnieniu własnego powołania. Wśród najbardziej rozpowszechnionych nabożeństw do tego, który uchodził za ojca Jezusa i był wiernym stróżem Maryi, jest siedem niedziel uprzedzających jego święto. Istnieje zwyczaj rozważania w trakcie każdej z nich jakiegoś aspektu osobowości Świętego Patriarchy i proszenia go o wstawiennictwo, by otrzymać wiele niezbędnych łask.

Zamieszczamy rozważania do osobistej modlitwy, zaczerpnięte z książki Rozmowy z Bogiem. Tom VI: Uroczystości i święta, ks. Francisco F. Carvajala.

Św. Józef: mistrz życia wewnętrznego
Św. Josemaría, który uczył się miłości do Chrystusa od Św. Józefa, przygotowywał się do uroczystości Św. Józefa (19 marca) przez 7 poprzedzających ją niedziel.

Św. Teresa w książce o swoim życiu mówi o św. Józefie: „Kto nie znajduje Nauczyciela, który by go nauczył modlitwy, niechaj weźmie tego sławnego Świętego za mistrza, a nie zbłądzi w drodze”.— Rada ta pochodzi od duszy doświadczonej. Idź za nią. (Droga, 561)

Święty Józef. Nie można kochać Jezusa i Maryi nie kochając Świętego Patriarchy. (Kuźnia, 551)

Spójrz, tak wiele jest powodów by czcić Świętego Józefa i brać naukę z jego życia: był mężczyzną silnej wiary...; pracą zapewnił byt swojej rodzinie (Jezusowi i Maryi) strzegł czystości Najświętszej Maryi Panny, która była jego Oblubienicą; i szanował – kochał! – wolność Boga, który wybrał nie tylko Najświętszą Maryję Pannę na Matkę, lecz również jego – na Oblubieńca Maryi. (Kuźnia, 552)

Święty Józefie, Ojcze i Panie nasz, najczystszy, nieskalany, który godzien byłeś nosić Dzieciątko Jezus w swoich rękach, i myć Je, i obejmować Je; naucz nas obcować z naszym Bogiem, być czystymi, godnymi stania się drugim Chrystusem.

I pomóż nam czynić i nauczać, jak Chrystus, boskich dróg – ukrytych i świetlanych – mówiąc ludziom, że mogą na ziemi posiąść nadzwyczajną skuteczność duchową. (Kuźnia, 553)

Kochaj bardzo świętego Józefa, kochaj go z całej swojej duszy, gdyż jest tym, który wraz z Jezusem najbardziej miłował Najświętszą Maryję Pannę i który najwięcej obcował z Bogiem: który najbardziej Go kochał po naszej Matce.

– Jest godzien twojej miłości i warto byś z nim obcował, gdyż jest Nauczycielem życia wewnętrznego i wiele może przed Panem i Matką Bożą. (Kuźnia, 554)

--------------------------------------------------------------------------------

Kościół przygotowuje się do obchodzenia uroczystości świętego Józefa, która przypada na 19 marca, poświęcając świętemu patriarsze siedem niedziel poprzedzających święto. W niedziele te wspomina się boleści i radości, jakie naznaczyły życie Józefa.

 

O roli kierownictwa duchowego w rozwoju powołania
O powołaniu jako temacie drugiej niedzieli zwykłego okresu liturgicznego mówił Papież w rozważaniu na Anioł Pański. Nawiązał do dwóch czytań biblijnych opisujących powołanie proroka Samuela oraz pierwszych uczniów Jezusa. W obu przypadkach widać istotną funkcję, jaką spełniają pośrednicy pomagający rozeznać Boże wezwanie i pójść za nim: kapłan Heli oraz Jan Chrzciciel. więcej

Sztuka przebaczenia. Artykuł ś.p. Jutty Burggraf, profesor Wydziału Teologii Uniwersytetu Nawarry. Gdy ktoś w przepełnionym autobusie nadepnie nam na nogę i uprzejmie prosi o wybaczenie, zwykle nie sprawia nam wiele trudu, aby uśmiechnąć się do naszego winowajcy, nawet jeśli nas zabolał palec. Wiemy, że ten drugi nie chciał nam umyślnie zadać bólu; po prostu nie uważał albo padł ofiarą siły ciążenia. W każdym razie nie jest odpowiedzialny za swój czyn. Brakuje tutaj istotnego powodu, aby móc przebaczyć w prawdziwym sensie tego słowa. Akt przebaczenia odnosi się do zła, które inny uczynił nam (mniej lub bardziej) świadomie. więcej

Papieskie intencje na styczeń 2012 r.

Jak co miesiąc, Ojciec Święty poleca modlitwom wiernych dwie intencje: ogólną i misyjną. Pierwsza z nich to: „Aby ofiary katastrof naturalnych otrzymywały pomoc duchową i materialną, potrzebną do odbudowania życia”. Papież stale apeluje o taką pomoc, gdy w różnych miejscach świata dochodzi do klęsk żywiołowych. Często słyszymy jego apele przy okazji niedzielnej modlitwy maryjnej. Tak było 4 października 2009 r.:

„Kieruję myśl ku mieszkańcom wysp Pacyfiku i południowo-wschodniej Azji, które w tych dniach padły ofiarą strasznych klęsk żywiołowych: tsunami na Wyspach Samoa i Tonga, tajfunu szalejącego najpierw na Filipinach, potem w Wietnamie, Laosie i Kambodży, oraz niszczycielskiego trzęsienia ziemi w Indonezji – mówił Ojciec Święty. – Katastrofy te spowodowały wielkie straty w ludziach. Również wiele osób zaginęło, inni zostali bez dachu nad głową, ogromne są też straty materialne. Myślę ponadto o ludziach cierpiących wskutek powodzi na Sycylii, zwłaszcza w okolicach Mesyny. Zachęcam wszystkich, by przyłączyli się do mnie w modlitwie za ofiary i za ich bliskich. Duchem jestem blisko wszystkich bezdomnych i poszkodowanych, prosząc Boga, by ulżył ich cierpieniom. Apeluję, aby tym braciom i siostrom nie zabrakło naszej solidarności ani wsparcia wspólnoty międzynarodowej”.

Z kolei Ojciec Święty poleca nam intencję misyjną. W styczniu mamy się modlić, „aby zaangażowanie chrześcijan na rzecz pokoju było okazją do dawania świadectwa o Chrystusie wszystkim ludziom dobrej woli”. Sprawa ta nieraz powraca w papieskich wypowiedziach. Benedykt XVI poruszył ją m.in. podczas Mszy w bazylice watykańskiej na zakończenie zgromadzenia specjalnego Synodu Biskupów dla Bliskiego Wschodu.

„Od zbyt dawna na Bliskim Wschodzie trwają konflikty, wojny, przemoc, terroryzm – stwierdził Ojciec Święty. – Pokój, który jest darem Boga, jest też rezultatem wysiłków ludzi dobrej woli, instytucji krajowych i międzynarodowych, szczególnie państw najbardziej zaangażowanych w poszukiwanie rozwiązania konfliktów. Nie wolno poddawać się w obliczu braku pokoju. Pokój jest możliwy. Pokój jest pilnie potrzebny. Pokój jest niezbędnym warunkiem godnego życia osoby ludzkiej i społeczeństwa. Pokój jest też najlepszym remedium na to, by uniknąć emigracji z Bliskiego Wschodu. «Proście o pokój dla Jeruzalem» – mówi Psalm 122 [121], 6. Módlmy się o pokój w Ziemi Świętej. Módlmy się o pokój na Bliskim Wschodzie, zabiegając o to, aby ten dar Boży dla ludzi dobrej woli szerzył się na całym świecie”.

Benedykt XVI poruszył też sprawę wolności religijnej.

„Innym wkładem, jakim chrześcijanie mogą wzbogacić społeczeństwo, jest krzewienie autentycznej wolności sumienia i wyznania, będącej jednym z podstawowych praw człowieka, którego każde państwo winno zawsze przestrzegać – kontynuował Papież. – W wielu krajach Bliskiego Wschodu istnieje wprawdzie swoboda kultu, jednak zakres rzeczywistej wolności religijnej nierzadko jest bardzo ograniczony. Poszerzenie tej przestrzeni wolności staje się koniecznym wymogiem, aby zagwarantować wszystkim należącym do różnych wspólnot religijnych prawdziwą wolność życia swą wiarą i głoszenia jej. Ta kwestia mogłaby stać się przedmiotem dialogu między chrześcijanami a muzułmanami, którego pilną potrzebę i przydatność potwierdzili ojcowie synodalni”.

ak/ rv

Modlitwy w języku łacińskim.

Niewątpliwie niektóre zwyczaje, jakie tradycyjnie towarzyszyły odmawianiu modlitwy Anioł Pański, zostały już zniesione albo ledwie się je dostrzega w dzisiejszym życiu ludzi. Jednakże chodzi o sprawy małej wagi, gdyż cała wartość kontemplacji zwracającej się ku tajemnicy Wcielenia Słowa, znaczenie pozdrowienia anielskiego, skierowanego do Najświętszej Dziewicy, błaganie o Jej miłosierne wstawiennictwo, pozostają niezmienione.

Dalej, chociaż zmieniły się warunki czasów, dla większości ludzi zawsze pozostają te same, charakterystyczne chwile dnia: rano, południe i wieczór, które wyznaczają fazy ich działalności i zarazem wzywają do wprowadzenia pewnej przerwy poświęconej modlitwie”. (Adhortacja Marialis Cultus z 2 lutego 1974 r.)

Przed osiągnięciem aktualnej formy, modlitwa ta przechodziła różne fazy. W średniowieczu istniał obrzęd, czysto świecki, aby o zmierzchu dzwonić w naczynia do przechowywania ognia. Stąd zwyczaj odmawiania „Zdrowaś Maryjo” na dźwięk dzwonu. Z czasem rytuał ten był już mocno zakorzeniony.

Na początku XIII w. Grzegorz IX (1227-41) zarządził, by Pozdrowienie Anielskie odmawiane było rano i wieczorem, zawsze na dźwięk dzwonu. Potwierdził to Synod w Kolonii w roku 1279.

W 1262 r. generał franciszkanów św. Bonawentura nakazał członkom tegoż zakonu praktykę trzech „Zdrowaś...” rano i wieczorem.

W 1287 r. Synod w Exter w Anglii, zalecił kapłanom, by przyzwyczajali wiernych do odmawiania modlitwy „Zdrowaś...” trzy razy dziennie.

Jan XXII był pierwszym papieżem, który związał tę praktykę z odpustami w bulli z 1318 r., wydanej w Avignonie. Bulla ta nie wspomina jednak jeszcze o odmawianiu „Pozdrowienia Anielskiego” w południe. Zalecił to dopiero Kalikst III (1455-1458). Nakazał on również trzykrotne w ciągu dnia dzwonienie na „Anioł Pański”, aby otrzymać pomoc Bożą podczas wojny z Turkami. Zwyczaj ten szybko się rozprzestrzenił i w 1472 r. Ludwik XI rozciągnął go na całą Francję.

W XIX w. „Zdrowaś Maryjo” było odmawiane trzy razy dziennie i poprzedzone zawsze biciem dzwonów.

Na kiedy datuje się słowa Modlitwy na Anioł Pański, które znamy dzisiaj?

Prawdopodobnie, choć nie jest to pewne, za czasów św. Piusa V (1566-72) Anioł Pański przyjął swą obecną formę; z wyjątkiem wersetu i modlitwy końcowej, które to zostały dodane później. Mianowicie Benedykt XIV w swoim Breve z 14 października 1742 r. oświadczył, że werset i końcowa modlitwa stanowią cześć integralną Pozdrowienia Anielskiego i muszą być odmawianie w całości, jeśli ktoś chce uzyskać odpust.

Papieże popularyzowali praktykę odmawiania Anioł Pański, wiążąc ją z odpustami: cząstkowym – przy każdym odmawianiu i zupełnym – raz w miesiącu pod zwykłymi warunkami.

TEKST MODLITWY W JĘZYKU ŁACIŃSKIM

V. Angelus Domini, nuntiavit Mariae.

R. Et concepit de Spiritu Sancto.

Ave Maria, gratia plena, Dominus tecum. Benedicta tu in mulieribus, et benedictus fructus ventris tui, Iesus. Sancta Maria, Mater Dei, ora pro nobis peccatoribus, nunc, et in hora mortis nostrae. Amen.

V. Ecce ancilla Domini.

R. Fiat mihi secundum verbum tuum. Ave Maria, gratia plena...

V. Et Verbum caro factum est.

R. Et habitavit in nobis. Ave Maria, gratia plena,...

V. Ora pro nobis, sancta Dei Genetrix.

R. Ut digni efficiamur promissionibus Christi.

Oremus. Gratiam tuam, quaesumus, Domine, mentibus nostris infunde; ut qui, Angelo nuntiante, Christi Filii tui incarnationem cognovimus, per passionem eius et crucem, ad resurrectionis gloriam perducamur. Per eundem Christum Dominum nostrum.

R. Amen.